نفس می زند موج

نفس می زند موج

ساحل نمی گیردش دست

پس می زند موج

فغانی به فریاد رس می زند موج

من آن رانده ی مانده ی بی شکیبم

که راهم به فریاد رس بسته

دست فغانم شکسته

زمین زیر پایم تهی می کند جای

زمان در کنارم عبث می زند موج

نه در من غزل می زند بال

نه در دل هوس می زند موج

رها کن رها کن

که این شعله خرد چندان نپاید

یکی برق سوزنده باید

کزین تنگنا ره گشاید

کران تا کران خار و خس می زند موج

گر این نغمه این دانه اشک

در این خاک رویید و بالید و بشکفت

پس از مرگ بلبل ببینید

چه خوش بوی گل در قفس می زند موج 

                                   بس  كه  جفا ز  خار و  گل  ديد  دل  رميده ام

                                   همچو نسيم از اين چمن پاي برون كشيده ام

                                   شمع  طرب ز بخت  ما   آتش خانه  سوز  شد

                                    گشت بلاي جان من عشق  به جان خريده ام

                                    حاصل    دور    زندگي    صحبت    آشنا    بود

                                    تا   تو   زمن  بريده اي  من  ز  جهان  بريده ام

                                    تا  به  كنار  من بودي   بود  به  جان  قرار  دل

                                    رفتي  و رفت  راحت  از  خاطره ها  رميده اند

                                    چون  به  بهار  سر كنم  ناله ز خاك  من برون

                                    اي  گل  تازه  يا د  كن   از   دل   داغ  ديده ام

                                     تا  تو  مراد  من  دهي  كشته  مرا  فراغ   تو

                                     تا تو به داد من رسي من  به خدا رسيده ام

میخواهم بگریم و سخت بنالم

کین نالیدن سزای منست

عشق از سرم نرفت

ولیــکن

برای بازگشــت

شرمم شود از تو و خیال تو

باشد که بی تو باشم و بی تو سر کنم

شایـــد ســزای عشـــق من بی تو بودن ست

انــــــــدوه زخــمه میزند بر پـیـــکــــــر دلــــــــم

اینجاست انتهای صدها همه شور و اشتیاق . . . . . . . .

 اینجاست انتهای صدها همه شور و اشتیاق ....

من دلم می خواهد....

من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانهء ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانهء دوست کجاست؟

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

نا مهربانی نکنیم که دل کسی بلرزد

راهی نروم که بی راه باشد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

یادم باشد که روز روزگار روز است

همه چیز بر وفق مراد

و خوب تنها.تنها

                تنها دل ما دل نیست

كاش چون پاييز بودم                                                       

كاش چون پاييز خاموش و ملال انگيز بودم 

برگ هاي آرزويم يكايك زرد مي شد

آسمان سينه ام پر درد مي شد

ناگهان طوفان اندوهي به جانم چنگ مي زد

             اشك هايم همچون باران

                 دامنم را رنگ مي زد

وه...چه زيبا بود اگر پاييز بودم

وحشي و پر شور و رنگ آميز بودم

شاعري در چشم من مي خواند...شعري آسماني

در كنارم قلب عاشق شعله مي زد

در شرار آتش دردي نهاني

     نغمه ي من...

همچون آواي نسيم پر شكسته

                              عطر غم مي ريخت بر دل هاي خسته

                              پيش رويم :

                              چهره ي تلخ زمستاني جواني

                              پشت سر :

                              منزلگاه اندوه و درد و بد گماني

چند اين شب و خاموشي؟ وقت است كه برخيزم

وين آتش خندان را با صبح برانگيزم

گر سوختنم بايد، افروختنم بايد

اي عشق بزن در من كز شعله نپرهيزم

صد دشت شقايق چشم در خون دلم دارد

تا خود به كجا آخر با خاك در آميزم

چون كوه نشستم من با تاب و تب پنهان

صد زلزله برخيزد آنگاه كه برخيزم

برخيزم و بگشايم بند از دل پر آتش

وآن سيل گدازان را از سينه فرو ريزم

چون گريه گلو گيرد از ابر فرو بارم

چون خشم رخ افروزد در صاعقه آويزم

اي سايه! سحر خيزان دل‌واپس خورشيدند

زندان شب يلدا بگشايم و بگريزم

  خواهم که بر زلفت، زلفت، زلفت
 هر دم زنم شانه، هر دم زنم شانه
 ترسم پريشان کند بسي
 حال هر کسي
 چشم نرگست
 مستانه مستانه، مستانه مستانه
 خواهم بر آبرويت، رويت، رويت
 هر دم کشم وسمه، هر دم کشم وسمه
 ترسم که مجنون کند بسي
 مثل من کسي
 چشم نرگست
 ديوانه ديوانه، ديوانه ديوانه
 يک شب بيا منزل ما
 حل کن دو صد مشکل ما
 اي دلبر خشکل ما
 دردت به جان ما شد، روح و روان ما شد
 خواهم که بر چشمت، چشمت، چشمت
 هر دم کشم سرمه، هر دم کشم سرمه
 ترسم پريشان کند بسي
 حال هر کسي
 چشم نرگست
 مستانه مستانه، مستانه مستانه
 خواهم که بر رويت، رويت، رويت
 هر دم زنم بوسه،هر دم زنم بوسه
 ترسم که نالان کند بسي
 مثل من کسي
 چشم نرگست
 جانانه جانانه، جانانه جانانه

ای عاشقان خسته جان یار آمده یار آمده
از خلوت آن جان جهان اینک به بازار آمده

آن طلعت زیبنده را آن عارض رخشنده را
آن اختر تابنده را هنگام دیدار آمده

ساقی بزم کبریا ، بودند یک دور انبا
ساقی کوثر حالیا با جام سرشار آمده

قد افلحش ذکر زبان ، گوئی که آنقدسی بیان
از داستان عاشقان ، اینجا بگفتار آمده

تا حق پرستان برملا گیرند یزدان را لقا
زاطلاق و غیب و اختفا ، در قید اظهار آمده

در دور گیتی از وفا ، در هرزمان در هر کجا
بر انبیاء و اولیاء ، یار و مدد کار آمده

حق خواسته جل علا اثباب خودرا بر ملا
با ذوالفقاری شکل لا ، بر نفی کفار آمده

سازد صغیر از جان رقم ، اوصاف او را دم به دم
کز لطف آن بحر کرم ، طبعش گهربار آمده

پر کن پياله را
کين جام آتشين
ديري ست ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها -که در پي هم مي شود تهي-
درياي آتش است که ريزم به کام خويش،
گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!
            * * *
من، با سمند سرکش و جادويي شراب،
تا بي کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستارۀ انديشه هاي گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا کوچه باغ خاطره هاي گريز پا،
تا شهر يادها...
ديگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمي برد،
            * * *
هان اي عقاب عشق!
از اوج قله هاي مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمي برد!
آن بي ستاره ام که عقابم نمي برد!
            * * *
در راه زندگي،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،
با اينکه ناله مي کشم از دل که: آب... آب!
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد!

پر کن پياله را ...

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغ مه خود خواند و از صحنه رود

           صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

با هم زیستند

آفریدند

و با هم رفتند

به کجا ؟

به کدام دیار با این شتاب

به دیار عشق

به عمق وجود تو

به عمق وجود من

هدیه شان به ما

قلبشان بود.

تا هرگز از یادشان نبریم

و بخوانیم در وجود هم

آوای مهربانی را

ما در پياله عكس رخ يار ديده ايم

اي بي خبر ز لذت شرب مدام ما

                           هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق

                                        ثبتست بر جريده عالم دوام ما